Als de peuter een kleuter wordt

Als de peuter een kleuter wordt en die meest gevreesde dag dan toch echt is aangebroken. Welke dag ik het over heb? De dag waar ik bijna vier jaar lang tegen op heb gekeken, waarvan ik toen ik Abbygaehl voor het eerst in mijn armen had dacht; ag, dat duurt nog zo’n tijd, ik kan nog lekker zo lang van haar genieten. De dag die van mij nooit had hoeven aanbreken, namelijk; de eerste schooldag.

Mensen kinderen, wat keek ik hier tegen op. Hoe zou ze het gaan doen? Zou ze gaan huilen of vindt ze het juist heel erg leuk? Zou ze me gaan missen? Ik weet zeker dat ik haar in ieder geval enorm zal missen. Zal ze bang zijn? Of juist totaal niet en krijgt ze meteen nieuwe vriendjes en vriendinnetjes?

Net voor de kerstvakantie waren de juf en de stagiaire bij ons op visite geweest om kennis te komen maken met Abbygaehl. Ze deed het enorm goed, kletste gezellig mee en was ondertussen fijn aan het spelen. Sinds dat gesprek had ze zin in school, ze wou graag naar haar juffen toe en was benieuwd naar wat ze zou gaan doen en naar alle andere kinderen. Ik had alleen maar een grote steen op mijn maag liggen, die steeds zwaarder leek te worden op het moment dat ik dacht aan school of het woord alleen maar hoorde.

7 januari was het dan zo ver, de eerste dag na de kerstvakantie en mijn kleine meisje mocht voor de eerste keer wennen op de basisschool. Ze had er zin in. De week ervoor hadden we een broodtrommeltje en schoolbeker uitgezocht en ze keek er naar uit om ze te gaan gebruiken.

Toen ze de klas in liep zag ik hoe spannend ze het vond. Ze liet niks merken, pakte mijn hand niet extra stevig vast, zei niet dat ze het eng vond, begon niet te huilen, niks. Maar van dat mooie kleine gezichtje, dat ik beter ken dan mijn eigen gezicht, straalde de zenuwen af. Ze begroette blij haar juffen, kreeg haar stoeltje toegewezen en ging rustig zitten. Direct begon ze te praten met het kindje dat naast haar zat, als of het allemaal niks was.

“Abbygaehl, papa en mama moeten nu gaan meisje, zal je veel plezier hebben?” Ze knikte eens, gaf ons snel een knuffel, wuifte nog eens en ging verder met kletsen. Daar zat ze dan, direct haar eigen ding te doen, zonder ook maar een traan te laten. Dat waar ik zo bang voor was gebeurde helemaal niet. Ze had er geen moeite mee dat wij weg gingen, ze was hier gewoon zo aan toe!

John ging naar zijn werk en ik terug naar huis. Het huis waar ik de afgelopen tien maanden altijd met twee kinderen was voelde voor mij nu leeg en stil. Geen geklets van 1 van mijn meest favoriete stemmen om me heen. Geen gespeel en zelfs geen Mulan aan op de tv (die is op het moment absoluut favoriet). Ironisch genoeg heb ik zelf zitten huilen als een klein kind. Zo gigantisch trots als ik op haar was, zo intens verdrietig voelde ik me ook.

Loslaten, dat is toch wel één van de hardste en lastigste dingen van het moederschap als je het mij vraagt. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik er ontzettend slecht in ben. Het liefst heb ik ze allebei de hele dag om me heen, heerlijk vind ik het, dat geklets en gebrabbel, de knuffels die ze me zomaar komen brengen, één groot feest. Maar helaas, op een dag moeten ze zelf de grote boze wereld in en kan ik niet meer ieder moment van de dag hun handje vast houden als ze dat nodig hebben. 7 januari was voor Abbygaehl die dag.

Ik weet dat veel mensen dit als ontzettend overdreven zullen zien. Ik weet ook dat veel mensen na een vakantie zeggen “oh heerlijk, de kinderen eindelijk weer naar school!” Maar dit is mijn gevoel, de manier waarop ik het bleef. Ik tel de weken af tot dat het weer vakantie is, niet andersom.

Zitten jouw kinderen ook op de basisschool? Hoe voelde die eerste dag voor jou en voor jouw kind?

Dit vind je misschien ook leuk...

8 reacties

  1. Brechje schreef:

    Mooi verhaal. En zo herkenbaar! Maar je gaat ook een mooie tijd tegemoet. Een tijd waarin je van de ene verbazing in de andere terecht komt qua ontwikkeling, uitspraken, observaties en nieuwe vriendjes maken. Geniet ervan!

  2. Erwin schreef:

    “Het gezicht dat ik beter ken dan het mijne” ge wel dig, pakkend en ZO waar.

    Het anti loslaat gevoel is niet vreemd, je hebt het van onze oma

  3. Harry Appelman schreef:

    Geweldig zo trots op mijn meiden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *