Striae als souvenir?

Tatoeages, wie heeft er tegenwoordig nou geen één of kent iemand die er eentje heeft? Van een kleine simpele tattoo tot geweldige kunstwerken die (bijna) het hele lichaam bedekken en alles dat daar tussen in zit.

Het grootste taboe rondom dit onderwerp is vandaag de dag dan ook niet zo groot meer als dat het was. Veel mensen lopen er tegenwoordig mee rond en er wordt minder vreemd van opgekeken. Mensen denken tegenwoordig niet meer meteen dat je het grootste tuig van de buurt bent als je een tatoeage hebt.

Maar waarom kiest iemand er nou voor om een tatoeage te nemen? Om het lichaam te verfraaien? Gewoon omdat je het mooi vindt? Er zijn zo veel redenen te bedenken, maar de meest genoemde reden is volgens mij toch wel dat mensen vaak een bepaalde herinnering vast willen leggen, een bepaalde fase in het leven of een dierbare willen eren. Met andere woorden, zit er vaak een belangrijke betekenis achter een tatoeage.

Hoe vreemd is het dan dat we tegenwoordig, nadat we een kindje hebben gekregen, ons kapot schamen voor de striae die we hierdoor op ons lichaam hebben gekregen? Zo veel vrouwen die letterlijk kunnen huilen als ze hun lichaam in de spiegel zien die ineens vol zit met paarse strepen. Vrouwen die niet meer in bikini naar het strand durven want; “stel je voor dat mensen mijn buik met striae kunnen zien”. Dat is toch van de zotte?

Waarom kiezen we er voor om met apparatuur een plaatje of foto op ons lijf te laten zetten en vinden we dit mooi, maar walgen we vervolgens van onszelf als de natuur zijn eigen foto op ons lichaam drukt? Een foto die jou iedere dag herinnert aan het feit dat jij een kindje in jouw buik hebt laten groeien. Een echt mensje dat van iets dat met het blote oog bijna niet te zien was is gegroeid naar een volwaardig persoontje.

Hoe kan het dat we een nieuwe tatoeage trots aan iedereen willen laten zien? Maar de striae die gekomen is door het leven dat jij iemand hebt gegeven niet eens durven te laten zien als we een dagje naar het strand gaan?

Zou het niet veel beter zijn als we striae zouden zien als een souvenir? Een souvenir van één (zo niet dé) meest bijzondere en belangrijke tijd van je leven? Je hebt een kindje, beter zelfs; jouw kindje, het leven gegeven! Dat is toch iets om te vieren? Iets om te eren? Niet iets om je voor te schamen en zeker niet iets om te verbergen voor de rest van de wereld.

Ik ben trots op de strepen op mijn buik. Ik heb ze verdiend! Mijn eigen tijgerstrepen! Mijn buik is namelijk het huisje geweest van de twee meest bijzondere persoontjes in mijn leven. En daar ben ik trots op!

Laten we met z’n allen ons lichaam eren, met alle imperfecties die daar bij horen! Kennen jullie het spreekwoord; “je strepen verdienen”? Ik denk dat wij moeders ze echt wel hebben verdiend!

Heb jij ook striae gekregen tijdens jouw zwangerschap? En wat is jouw gevoel hierover? Schaam je je ervoor of ben je er juist trots op?

Dit vind je misschien ook leuk...

8 reacties

  1. Jose schreef:

    Mooi gezegd, en inderdaad ook ik draag mijn verdiende strepen met trots. Ik heb ze ook verdiend door mijn 2 prachtige kinderen!

  2. Marcel schreef:

    Das gemeen! Ik heb die souveniers niet… geintje
    Helemaal mee eens meid! Koesteren die souveniers

  3. Mrs. T. schreef:

    Ik heb een heleboel strepen op mijn buik. Heb er absoluut geen problemen mee.

  4. Nicole Orriëns schreef:

    Ja, ik heb striae maar vind dat geen probleem. Ik vind het ergens zelfs wel mooi als bewijs van mijn zwangerschappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *