Waarom kun je als moeder nooit ziek zijn?!

Ken je dat? Dat je net lekker op gang bent, je ritme hebt gevonden en alles soepel verloopt? En dat je dan uitgerekend op dat moment ziek wordt? Yup, story of my life.

En ken je dan ook, dat je als moeder zijnde ziek bent en dat je man de dag daarna ook ziek wordt? Met andere woorden; suck it up en terug aan de bak!

Dit vind ik toch echt op persoonlijk gebied wel het zwaarste van moeder zijn. Nooit kunnen toegeven aan extreme vermoeidheid of aan ziek zijn, want er is altijd wel iets of iemand die je nodig heeft.

Ik bedoel maar, Archie voeden kan ik toch echt alleen maar zelf doen. De was en het huishouden op zich zijn toch ook vaak dingen die blijven liggen als ik het zelf niet doen. En dit is niet door onwil vanuit John, maar puur omdat hij ook een fulltime baan heeft en gewoon maar heel weinig thuis is. Als hij dan eenmaal thuis is heb ik (en hij natuurlijk ook) liever dat hij tijd besteed met de kinderen en mij, dan aan het huishouden.

Maar goed, donderdag op vrijdag nacht begon de ellende dus. Een heuse flinke buikgriep had ik te pakken. Vrijdag was John zo lief geweest om vanuit huis te werken zodat hij in ieder geval op de kinderen kon passen en ik kon proberen wat bij te slapen (want; heel de nacht boven de wc pot gehangen) en wat uit kon zieken.

Maar toen begon de ellende pas echt, zaterdag begon John zich beroerd te voelen en ja hoor, ook hij kreeg het te pakken. Ik gaf het stokje (of beter gezegd de wc pot) aan hem door en ik kon weer terug naar het moeder-zijn en voor de kinderen zorgen (supermom to the rescue!). Natuurlijk nog lang niet uitgeziekt en zo slap als een dweil.

Nu een week later ben ik gelukkig weer opgeknapt, John omarmt de wc pot nog steeds regelmatig, de arme man. Het huishouden begint weer ergens op te lijken en de kinderen zijn happy, schoon en gevoed. Al met al, een pittig weekje waarin maar weer eens bleek dat je als moeder altijd paraat moet staan en er helemaal geen tijd is voor ziek zijn!

Hoe beleef jij als moeder dit? Krijg jij rustig de tijd om uit te zieken of loop jij jezelf op dat soort momenten eigenlijk ook voorbij en raas je maar door?

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *